Salasar pšenica – stabilna i pouzdana u različitim agroekološkim uslovima (SRB)

Nepovoljne vremenske prilike u dosadašnjem delu sezone, u velikoj meri zabrinule su proizvođače pšenice u Srbiji. Naime, izuzetno sušna jesen onemogućila je pravovremeno nicanje, ukorenjavanje i pripremu biljaka za zimu. Usevi iz optimalnih rokova setve (tokom oktobra) kao i oni iz kasnijih rokova (tokom novembra), nicali su sporo i neujednačeno. Prvi ponici počeli su da se pojavljuju tokom decembra, prvi redovi su se ukazali krajem januara a može se reći da je kompletno nicanje završeno tek početkom februara meseca. Takva dinamika rasta izuzetno nepovoljno je delovala na bokorenje, odnosno na formiranje sekundarnih izdanaka. Umesto da se bokorenje intenzivira krajem zime, došlo je do porasta temperature što je uslovilo brz završetak ove faze razvoja. Usevi su ostali retki, sa slabo razvijenim biljkama i velikom dilemom kakvu agrotehniku primeniti u daljem periodu.

Poljoprivredni proizvođači su najčešće odustajali od primene Uree, kao najkoncetrovanijeg azotnog đubriva u prihrani i odlučivali se da sačekaju sa ovom agrotehničkom merom. Slaba razvijenost nadzemne mase ali i korena, uslovila je kasniju primenu lako pristupačnih azotnih đubriva. Međutim, umesto povoljnih temperatura i dovoljnih količina padavina, nastupila je prolećna suša sa temperaturama iznad proseka. Hranljivi elementi iz đubriva su uglavnom ostali nedostupni a biljke su u takvoj oskudici znatno ubrzale razvojne faze. S obzirom da se potencijal za prinos (broj klasića i broj cvetova) formira pri završetku faze bokorenja, koja je završena u izuzetno nepovoljnim uslovima, sa sigurnošću se može očekivati značajna redukcija ovogodišnjeg roda.

Pri kraju prve dekade aprila, kada je većina useva pokazala ozbiljna oštećenja od nedostatka vlage (žućenje donjih i sušenje vrhova gornjih listova) a kod slabo ukorenjenih biljaka, čak i dostizanje tačke venjenja, proizvođači koji do tada nisu preorali svoje parcele našli su se u novoj dilemi: ostaviti usev ili ne. Na sreću pala je dugo očekivana kiša koja je u velikoj meri popravila stanje useva. Hranljivi elementi su postali dostupni a nadzemna masa se brzo regenerisala. Na žalost, koren će ostati slabo razvijen a broj izdanaka smanjen, pa će realizacija krajnjeg prinosa u velikoj meri zavisiti od količine i rasporeda padavina, kao i temperature u preostalim kritičnim fazama razvoja: oplodnja, formiranje i nalivanje zrna.

Nova ozima pšenica kompanije Strube – SALASAR, ispoljava visoku tolerantnost na različite stresne uticaje što omogućuje postizanje visokog i stabilnog prinosa u različitim uslovima proizvodnje. Izuzetan potencijal za bokorenje, moćan korenov sistem, bolja ozrnjenost klasa i visoka tolerantnost na biotičke i abiotičke faktore, važni su preduslovi za uspešnu proizvodnju.

Salasar – ozima srednjekasna sorta pšenice. Visokoprinosna sorta dobrih pekarskih kvaliteta, stabilna i pouzdana u različitim agroekološkim uslovima. Sa preko 20 klasića i velikim brojem zrna po klasu, odličnog je potencijala za vrhunske rezultate. Dobro podnosi golomrazicu i temperature do -15ºC. Izuzetno elastična stabljika i visina od oko 80 cm doprinose odličnoj toleranciji na poleganje. Odlično reaguje na povišene doze azotnih đubriva i visok nivo agrotehničkih mera. Izražena je visoka tolerantnost na većinu prevalentnih bolesti.

Izvor: Strube Serbia

Foto: Strube Serbia

Podeli sa prijateljima
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+

Ostavite odgovor